Kilka poduszek zmienia się w widownię, zasłona staje się kurtyną, a peleryna pozwala zagrać czarodzieja, królową albo odważnego podróżnika. Domowy teatr nie wymaga rozbudowanych dekoracji ani gotowego scenariusza. Wystarczy wolne miejsce, kilka rekwizytów i historia, którą dzieci mogą przedstawić po swojemu.
Wybór historii i podział ról
Przygotowania warto rozpocząć od wyboru opowieści. Młodsze dzieci chętnie odgrywają znane bajki, ponieważ pamiętają bohaterów i kolejność wydarzeń. Starsze mogą samodzielnie wymyślić fabułę, zakończenie oraz dialogi.
Nie trzeba zapisywać całego scenariusza. Wystarczy ustalić początek, główne wydarzenie i zakończenie. Taki plan pozostawia miejsce na improwizację. Dzieci mogą też przygotować papierowe bilety, afisz i zaproszenia. Pisanie nazw postaci oraz układanie dialogów pomaga rozwijać słownictwo i uczy budowania opowieści.
Każde dziecko powinno otrzymać zadanie. Poza aktorami potrzebni są narrator, osoba obsługująca kurtynę, autor efektów dźwiękowych i bileter. Dzięki temu w przedstawieniu mogą uczestniczyć także dzieci, które nie chcą występować przed publicznością.
Scena z przedmiotów dostępnych w domu
Scenę można urządzić między dwoma krzesłami, w drzwiach albo w rogu pokoju. Lekka tkanina zawieszona na stabilnym drążku stworzy kurtynę. Girlanda wyznaczy górną część sceny, a mata lub niewielki dywan zaznaczą miejsce dla aktorów.
Dekoracje powinny być proste. Karton może przedstawiać zamek, statek lub wejście do jaskini. Poduszki posłużą jako skały, tron albo leśna polana. Dzieci mogą samodzielnie przygotować papierowe drzewa, gwiazdy i tabliczki z nazwami miejsc.
Przed rozpoczęciem przedstawienia trzeba usunąć przewody, niestabilne meble oraz przedmioty, o które można się potknąć. Droga między sceną a widownią powinna pozostać wolna.
Kostium podpowiada, kim jest bohater
Strój nie musi dokładnie odwzorowywać postaci. Czasem wystarczą peleryna, korona, kapelusz lub różdżka, aby dziecko samo rozwinęło rolę. Miękkie i lekkie przebrania dla dzieci pozwalają swobodnie się poruszać oraz szybko zmieniać bohaterów między scenami.
Maska powinna dobrze przylegać, ale nie może ograniczać widzenia ani oddychania. Peleryna nie powinna ciągnąć się po podłodze. Zamiast ciężkich dekoracji lepiej wykorzystać tiulowe spódnice, materiałowe korony, opaski i niewielkie rekwizyty. Dzieci mogą łączyć je na różne sposoby i tworzyć własne postacie.
Widownia może uczestniczyć w przedstawieniu
Krzesła, pufy i poduszki ułożone w dwóch rzędach stworzą wygodną widownię. Najmłodsi widzowie mogą usiąść z przodu, a dorośli z tyłu. Przed spektaklem warto przypomnieć o wyciszeniu telefonów i zachowaniu biletów do kontroli.
Publiczność może naśladować odgłosy burzy, śpiewać refren piosenki lub odpowiadać bohaterom. Taki udział pomaga dzieciom opanować tremę i utrzymuje zainteresowanie całej rodziny.
Przedstawienie bez presji na doskonałość
Domowy teatr ma dawać dzieciom swobodę tworzenia. Zapomniana kwestia, zamieniona rola lub niespodziewane zakończenie często stają się najlepszą częścią spektaklu. Po występie można urządzić ukłony, wręczyć papierowe kwiaty i zrobić wspólne zdjęcie. Kostiumy oraz dekoracje warto zostawić w łatwo dostępnym miejscu, aby kolejna opowieść mogła powstać bez specjalnej okazji.
