Patrząc na okno, widzimy głównie taflę szkła. Tymczasem o izolacyjności przeszklenia decyduje cały układ zamknięty pomiędzy krawędziami szyb. Współczesny pakiet może składać się z dwóch lub trzech tafli, jednej albo dwóch komór wypełnionych gazem, ramek dystansowych, uszczelnień oraz specjalnych powłok na szkle. Każda z tych części wpływa na przepływ ciepła i zachowanie okna w różnych temperaturach.
Dwie czy trzy tafle szkła?
Najprostszy pakiet zespolony tworzą dwie tafle oddzielone ramką dystansową. W rozwiązaniu trzyszybowym dochodzi tafla środkowa i druga komora. Sama liczba szyb nie opisuje jednak całego produktu. Znaczenie mają również ich grubość, szerokość przestrzeni między nimi, rodzaj szkła, zastosowane powłoki i gaz znajdujący się w komorach.
Dlatego produkcja szyb zespolonych polega na zestawianiu kilku współpracujących ze sobą części, a nie wyłącznie na trwałym połączeniu dwóch lub trzech tafli. Pakiet można dobrać między innymi pod kątem izolacyjności cieplnej, akustyki czy wymagań dotyczących bezpieczeństwa. W zależności od zastosowania wykorzystuje się również szkło hartowane lub laminowane.
Po co argon znajduje się między szybami?
Komora pakietu szybowego może zawierać powietrze, jednak w nowoczesnych przeszkleniach często stosuje się argon. Ten gaz szlachetny ogranicza przepływ ciepła przez przestrzeń między taflami skuteczniej niż zwykłe powietrze. Nie działa więc jako osobna „warstwa ocieplenia”, lecz poprawia właściwości całego układu.
Znaczenie ma również szerokość komory. Nie obowiązuje zasada, że im większa odległość między szybami, tym lepiej. Konstrukcję pakietu dobiera się tak, aby współpracowały ze sobą szkło, gaz, ramka i powłoka. Argon stosuje się zarówno w pakietach dwuszybowych, jak i trzyszybowych.
Co robi powłoka niskoemisyjna Low-E?
Na jednej z powierzchni szkła może znajdować się bardzo cienka powłoka niskoemisyjna, określana jako Low-E. Jej zadaniem jest ograniczanie wymiany ciepła przez promieniowanie. Dzięki temu zimą mniej energii cieplnej ucieka z ogrzewanego pomieszczenia przez przeszklenie.
Powłoka znajduje się wewnątrz pakietu, dzięki czemu pozostaje chroniona przed przypadkowym uszkodzeniem podczas codziennego użytkowania. W zależności od rodzaju szkła i budowy zestawu można w ten sposób uzyskać znacznie lepszą izolacyjność niż przy zastosowaniu zwykłej pojedynczej tafli.
Dlaczego ramkę dystansową nazywa się „ciepłą”?
Ramka dystansowa utrzymuje równą odległość pomiędzy taflami i zamyka komorę na jej obwodzie. Dawniej powszechnie wykorzystywano ramki wykonane z materiałów dobrze przewodzących ciepło. Współczesne ramki o poprawionej izolacyjności powstają między innymi z tworzyw lub materiałów kompozytowych połączonych ze stalą.
„Ciepła ramka” ogranicza straty ciepła przy krawędzi szyby, czyli tam, gdzie pakiet styka się z profilem okiennym. Wyższa temperatura wewnętrznej powierzchni szkła przy obrzeżu pomaga również ograniczyć ryzyko kondensacji pary wodnej w tym miejscu.
Pakiet szybowy trzeba oceniać jako całość
Argon nie zastąpi dobrej powłoki, a trzy tafle nie gwarantują automatycznie odpowiednich parametrów. Na zachowanie przeszklenia wpływa jednocześnie budowa pakietu, rodzaj szkła, szerokość komór, gaz, ramka dystansowa i sposób uszczelnienia. Dlatego przy wyborze szyby lepiej patrzeć na parametry gotowego zestawu niż na pojedyncze hasła pojawiające się w jego opisie. Dobrze skonfigurowany pakiet tworzy jeden układ, w którym każda warstwa ma konkretne zadanie.
